Ja hoor ik ben weer terug in Nederland, mijn eerste lekke band is binnen, en mijn tweede en derde ook. Ik had gisteren een lekke band, wat ik al in tijden niet meer heb gehad. Dus ik aan het banden plakken was het een beetje verleerd. De band geplakt en opgepompt. Deze morgen wil ik mijn fiets pakken en is mijn band weer leeg. Snap er niets van. Dus moet em maar weer gaan repareren.

Yep I’m back in Holland, I got my first flat tyre, en my second and third one also.  I had a flat tyre yesterday, which I don’t had in years I think. So I went on repairing my tyre, it was kind of forgotten how to do it. So I repaired the tyre and pumped some air in it. So this morning I wan’t to take my bike but then my tyre was flat again. I don’t get it. So I guess I will just try to repair it again and ask my dad to help.

Ja ik ben weer terug in Nederland. Nu alweer voor 2 weken. Ik ben aangekomen op 1 mei.
aan het eind van dit bericht ook wat foto’s van de reis/ on the end of this post also some pictures of the trip

Het is zo raar hoe snel ik weer gewend ben aan alles. Aan de ene kant is alles weer heel normaal maar aan de andere kant is het wat vreemd om hier weer te zien na 3 maanden Kansas City. Het leven hier is zo verschillend. Ik mis het om op de zendingsbasis te zijn. Om mensen te ontmoeten, mensen te zien uit andere landen, en boven alles mis ik het om in een omgeving van gebed en aanbidding te zitten. Het is wat moeilijk om het nu zelf en alleen te doen, maar gelukkig niet onmogelijk. God is hier ook en ik ben niet van plan om voor iets anders dan Hemzelf te gaan.

Het goede is dat ik de volheid die beschikbaar is in God geproefd heb. Ik ben hongerig voor Hem, voor Zijn aanwezigheid. En vaak voel ik me zo verveeld omdat ik worstel met echt die tijd te nemen om aan Zijn voeten te gaan zitten. Maar andere dingen vullen niet meer. Het zijn echt alleen vervangingen. Zoals vrienden, films, boeken etc. Geen van die dingen zijn slecht. Maar ik heb God zelf geproefd en ik wil niet genoegen nemen met iets dat minder is dan Hem en Hem alleen. Het is raar hoe 3 maanden zitten op een blauwe stoel- bidden, bijbel lezen, Zijn woord (de bijbel) zingen, verveeld zijn, afgeleid zijn, ja zelfs momenten dat je niet verbonden voelt met God en met wat er gaande is in de gebedsruimte- je zo kan veranderen.

Dus nu ben ik hier in Nederland en probeer ik een leven te leiden van gebed en vasten, en mij te geven aan het groeien in de kennis van God. Biddende dat God mijn land gaat veranderen, om het aan te raken. Dat ze zijn aanwezigheid mogen ervaren. Dat Hij is waarvoor ze gemaakt zijn en dat niets anders het zal doen voor hun levens. En dat verlangen gaat zelfs buiten mijn land, dat verlangen is een verlangen voor de hele wereld.

Yes, yes I’m back again in Holland. Now already for two weeks. I arrived on the 1st of may.
It’s so strange how quick I’m used to everything again. On the one hand everything is very normal again but on the other hand it’s a bit strange to live here again after 3 months Kansas City. Life here is so different. I miss being on the missions base. Meeting people, seeing people from other nations and above all I miss sitting in an environment of worship and prayer. It’s kind of hard having to do it on my own now, but not impossible! God is here to and I’m not planning to settling for anything less than Him. 
The good thing is that I feel that I’ve tasted the fullness of life that’s available in God. I’m hungry for Him, for His presence. And many times I feel so bored because I’m still struggling with really taking the time to sit at His feet. But other things are not filling anymore. It are really only substitutes. Like friends, movies, books etc. None of them is bad. But i’ve tasted God Himself and I don’t want to settle for anything less than Him and Him alone. Kind of strange how 3 months sitting on a blue chair -praying, reading the bible, singing His word(the bible), being bored, being distracted, even having moments where you feel disconnected with God and what’s going on in the prayer room- can change you so much.
So now I’m here in the Netherlands, trying to live a life of prayer& fasting and giving myself to growing in knowledge of God. Praying for God to change my nation, to touch it. That they might experience His presence. That He’s what they’re made for and that nothing else will do. That desire goes beyond my nation, it’s a desire for the whole world.

Foto’s van de reis en Nederland/ photo’s of the trip and the Netherlands

Mijn laatste cinnamon roll, ik ga ze missen! My last cinnamon roll, I’m gonna miss them

view Chicago out of the plane

Wolken, ik vind ze geweldig. Ik heb zoveel foto’s gemaakt tijdens de 8 uur durende vlucht/
Clouds!!! I love them, I made so much pictures on the 8 hour flight

The coast of Holland!!! Yee I’m back home

View on Amsterdam

In Nederland de weg op weg naar huis/In the Netherlands, on the road on my way back home

HOME, kijk voor het oranje vierkant dat is waar ik woon/ look for the orange squar that’s where I live

 Living in the desert?
(nederlandse versie hieronder)

You know I might move to live in the desert in solitude, than I don’t need to say goodbye every time.

Since last week I started to say goodbye. And I can tell you that it’s no fun. The first friend left last Wednesday, then this week I had to say goodbye to two other friends.  It hurts when you opened your heart to then say goodbye. The solution on this problem haven’t I found yet. Living in the desert could be one. Or just staying in your own familiar world with the same people. But these ‘solutions’ don’t really sound attractive to me. Because that would be kind of boring. So there might be no solution.

Sometimes it really feels easier to just live on your own and not opening your heart. And sometimes I’m confronted with the tendency in my heart to do so. To just go my own way, thinking I can do or even have to do everything on myself. But then God places nice people on my path who I start to like to hang out with. And before I’m even aware of it I opened my heart. It may sound like poor me this is something what just happens to me. And it does kind of but I don’t mean that I regret it. I think that this is the way it suppose to be. God could have put us alone on a island. But He didn’t. He placed us together, we are made for fellowship. So that out of this fellowship we might reflect God’s glory to each other and that we might learn from each other. Closing of our heart is never a solution.

So in the meanwhile I’m comforting myself with the thought that I have at least God with me, even dwelling inside of me. And that there will be one day that I will see everyone again. May it in this life or in eternity. So don’t close of your heart. And if you feel lonely hide yourself in God. Right now that’s what I’m doing.

The program will be finishing today. And Wednesday will be the day that I leave. The most people from my program are leaving right away. This next days I will say goodbye to some other friends beside my program.

Jessica and Nathalie (my housemates) left last Thursday already to Holland. They are going to help at a big youth conference (soul survivor) with a 15 hours a day prayer tent.  So now I’m alone in the apartment. So this weekend Rosanne stays with me, that will be fun.

Nederlandse versie hieronder

Hutje op de heide?

Ik denk dat ik maar in een hutje op de hei ga leven.  Dan hoef ik niet steeds afscheid van iedereen te nemen. Vorige week ben ik begonnen met afscheid te nemen. En ik kan je vertellen dat het niet leuk is. De eerste vriend vertrok vorige week woensdag en deze week heb ik nog afscheid moeten nemen van twee andere vrienden. Het doet pijn wanneer je je hart opent en je dan afscheid moet nemen. De oplossing op dit probleem heb ik nog niet gevonden. Leven in een hutje op de heide kan een oplossing zijn. Of gewoon in je eigen bekende wereldje blijven met dezelfde mensen.

Hmm nee die oplossingen klinken niet zo aantrekkelijk. Dat zou saai zijn. Hmm misschien is er dan geen oplossing?

Soms voelt het echt makkelijker om gewoon mijn eigen gang te gaan en niet mijn hart te openen. Soms wordt ik geconfronteerd met die neiging in mijn hart om dat te doen. Om gewoon mijn eigen weg te gaan, te denken dat ik het zelf kan of alles zelf moet doen. Maar dan plaats God aardige, leuke mensen op mijn pad, waar ik het dan leuk vindt om mee om te gaan. En voor dat ik me er zelfs bewust van ben open ik mijn hart. Het klinkt misschien als arme ik het overkomt me. En dat gebeurt ongeveer ook maar ik bedoel niet dat ik niet wil dat het me overkomt. Ik denk dat dit de manier is waarop het zou moeten zijn.

Anders had God me ook op een eiland kunnen plaatsen. Maar Hij plaatste mij op deze aarde met mensen om mij heen. We zijn gemaakt voor omgang met elkaar. Zodat we uit deze omgang God’s glorie mogen reflecteren en van elkaar mogen leren. Ieder persoon reflecteert iets van God.

Ons hart afsluiten is nooit een oplossing, ook al lijkt het soms aantrekkelijk.

Ondertussen probeer ik mezelf te troosten met de gedachte dat ik in ieder geval God altijd bij me heb, zelfs in mij heb leven. Dus helemaal alleen zal ik nooit zijn. En ik troost mijzelf met de gedachte dat op een dag ik iedereen weer zal zien. Hetzij in dit leven of in de eeuwigheid.

Sluit je hart dus niet af. En als je je alleen voelt schuil dan in God. Dat is wat ik op dit moment doe.

Het programma eindigt vandaag. Dus dat wordt nog meer afscheid nemen en voor elkaar bidden.

Wat is tijd toch een raar en relatief begrip. In ons leven lijken sommige dagen, weken, maanden voorij te kruipen en het volgende moment vliegen ze voorbij. En om maar in de woorden van onze bekende vriend uit de bijbel Prediker, te spreken; alles heeft zijn tijd.
Vaak wordt prediker er in zulke situaties bij gehaald, en hij heeft terecht ook gelijk. Alleen het betekent niet dat ik al de seizoenen zo leuk vindt.

Ik kijk met gemengde gevoelens tegen mijn vertrek aan. Boven verbazing heb ik bepaalde dingen uit Nederland gemist. Dingen uit de cultuur en die het leven in Nederland zo typerend nederlands maken. Zoals fietsen! de vrijheid die de fiets geeft! En het knusse gezellige kleine. Vergeleken met Nederland is Amerika echt mega groot en alles ver van elkaar vandaan.
Ik kijk ernaar uit om familie, vrienden weer te zien, te genieten van de typsiche nederlandse dingetjes, het nederlandse eten, mijn FIETS!!!!!!, de natuur, mijn kleine stadje Elburg waar ik woon en nog veel meer dingen.

Tegelijk ga ik deze plek zo missen. Maar niet alleen deze plek ook de mensen uit mijn programma waar ik 3 maanden mee heb opgetrokken, mijn supertoffe, gave lieve huisgenoten.
Boven alles zal ik de prayer room ontzettend gaan missen. De plek waar ik zoveel geleerd heb, de plek waar God mij aangeraakt heeft, veranderd heeft! Tja afscheid nemen en dingen afsluiten zijn niet leuk, maar het is oké.
1 mei land ik dus weer in Nederland.

tot snel!

Tijden van droogte in onze relatie met God/ Times of barreness in our relation with God

Ik ga proberen om vanaf nu twee talig te gaan, dus mijn berichten in het Nederlands en Engels te schrijven.
I’m going to try to go bilingual from now, so I will try to write my messages in both Dutch en English.
see below for english version….

De wc deur kwestie is nog steeds niet opgelost, ik heb nog geen antwoorden helaas.
Het programma is alweer aan het eind van de 2^e maand. De focus van deze maand is gebed.
Maar wat ik met jullie wil delen  is iets waarvan ik geloof dat veel christenen tegenkomen in hun relatie met God. Namelijk de wildernis, de woestijn waarin het droog is, het geen nut lijkt te hebben en geen resultaat is te zien.

Als christen gaan we door seizoenen in ons leven met God. Er zijn tijden waarin we echt een honger, in ons voelen om God te ontmoeten de bijbel te lezen etc. tijden waarin we echt Zijn nabijheid ervaren. Maar er zijn ook tijden waarin het allemaal niet zo makkelijk lijkt te gaan. De tijden waarin het droog en saai is. God lijkt er niet te zijn. Nou kunnen we in de bijbel lezen dat het niet zo is God zelf zegt in deut 31:8 en in Hebreen 13 vers 5,6 dat Hij ons nooit zal verlaten, God is altijd bij ons. Gods nabijheid is dus een feit maar het is zijn manifesterende aanwezigheid die weg is. Dat wil zeggen de aanwezigheid van God waarin je ervaart dat Hij er is.

Oké ik zit hier dus dag in dag uit een paar uur per dag in de prayer room. Wat doe je wanneer je daar zit en je het gevoel hebt dat het droog is. Dat er niets gebeurt? Ik lees mijn bijbel maar ik kan mij niet concentreren, of de woorden spreken niet tot mijn hart. Ik probeer te bidden maar mijn gedachten dwalen af. Het is de plek waar niets lijkt te werken en waar je je zo disconnected voelt.
Wanneer dit verhaal realiteit is voor de meeste tijd dat je in de prayer room zit of tijd met God besteed, dan kan ik je vertellen dat het absoluut niet makkelijk en bovenal niet leuk is. Het voelt vreselijk. En het is zo makkelijk om je te verliezen in zelfveroordeling en zelfaanklacht, te denken dat het aan jou ligt dat jij iets verkeerds doet. Ik ben de afgelopen tijd in de wildernis geweest en ik zit er nog steeds in, ik heb ervaren wat ik hierboven heb beschreven. Af en toe waren er momenten waarop God me ineens aanraakte of een vers uit de bijbel ineens tot me begon te spreken. Maar wat ik heb geleerd en wat ik nog steeds aan het leren ben  in deze tijd, is om mij aan God vast te houden. Om vast te houden aan wat Hij in Zijn woord zegt.
Ik kan getuigen van een God die getrouw is. Hij is een beloner voor wie Hem zoekt. De wildernis is de plek waarin God tot mijn hart wil spreken. Waarin Hij de pilaren waarop ik nog steun in plaats van op God, die pilaren wil Hij weghalen. In Hosea (hoofdstuk 2 vers 13-19)  belooft Hij dat Hij de plek van moeilijkheden (dal van Achor) zal veranderen in een deur van hoop (dus geen wanhoop). Een plek waarin we weer zullen zingen! Deze belofte is wat mij op het pad houdt. Dit is waardoor ik het kan volhouden door te vertrouwen in wat ik weet wie God is. Door vast te houden aan Zijn beloften.

Ik hoop dat ik een beetje het romantische van het in de prayer room zitten heb weggenomen. En dat het je helpt in je eigen relatie met God. De prayer room kan een geweldige plek zijn om God te ontmoeten. Maar wanneer je niet connected bent dan is het alles behalve een leuke/makkelijke plek om te zijn. Maar het is het waard. God is het waard!

It’s time to letting you hear something from me. De toiletdoor question is not yet solved, I have no answers yet, unfortunately. The program is already in the 2nd  month. The focus of this month is Prayer. But what I want to share with you is something that I believe that a lot of christians are facing in their lives with God. The wildernis, desert season where it’s dry, where nothing seems to have a purpose and where you don’t see a result.
As Christians we go through different seasons in our lives with God. There are times where we really feel a hunger inside of us to meet God, reading our bible and stuff. Times where we really feel God’s presence. But there are also many times when it doesn’t seem to go that easy. The times where it’s dry and boring to spend time with God. God doesn’t seem to be there. Well we can read in the bible that that isn’t true. God is saying in Deut 31:8 and Hebrews 13:5,6 that He will never leave us, He is always with us. So God’s presence is a fact but it’s His manifested presence that isn’t there.

Okay so I’m sitting here day in day out for a few hours in the prayer room. What do you do when you’re sitting there and it feels dry. When nothing seems to happened. When you’re reading your bible but you can’t concentrate or the words are just not speaking to your heart. I try to pray but my mind starts wandering. It’s the place where nothing seems to work and where you feel so disconnected.

When this story is reality for you for the most of the time that you’re sitting in the prayer room or spending time with God, than I can tell you that it isn’t really fun or easy. It feels awful. Then it’s so easily to lose yourself into self condemnation or self accusation, to think that it’s your problem, that you’re doing something wrong. The past time I’ve been in the wilderness and I’m still in there. I have experienced the thing that I described here above. Sometimes there were moments where God suddenly touched me, or that a verse out of the bible suddenly became to speak to my heart.

But what I learned and what I’m still learning in this time is to hold on to God. To hold on to what He says in His word.

I can testify of a God who is faithful. He is a rewarder of those that seek after Him (hebr 11:6). The wilderness is the place where God wants to speak to my heart. Where He wants to take away all the props that I still lean upon instead of leaning upon God. In Hosea (chapter 2 verse 13-19) is He promising that He will change the place of difficulties (valley of achor)into a door of hope (so not despair). A place where we will sing again! This promise is what keeps me on the road. This is how I can keep holding on by trusting in what I know who God is. By holding on to His promises.

I hope that by writing this I can lift the whole romantic thing of sitting in the prayer room. And that is helps you in your own relationship with God. The prayer room can be an awesome place to meet God. But when you’re disconnected it’s everything but a nice or easy place to be. But it’s worth it, God’s worth it!

In het bericht heb ik foto’s geplaatst, je moet op de titel klikken om ze te zien. 

Maandag was mijn verjaardag. Helaas was het niet zo lekker weer die dag. De regen kwam met bakken uit de lucht. De hele dag regende het. Maar ik heb een leuke dag gehad.
’s ochtends om 6.15 werd ik wakker gezongen met een verjaardagsliedje door Jessica en Nathalie, mijn huisgenoten. Zij kwamen net terug van de nigthwatch en hadden voor mij een heel lekker ontbijt klaargemaakt. Erg lief. Ik was alleen nog erg moe en slaperig. Ook kreeg ik van hen allerlei kadootjes en hadden ze een pakketje van mijn ouders uit Nederland. ontbijt op bed
vervolgens ben ik mij gaan klaarmaken en van 8-10 naar de prayer room geweest. Om 11 uur kwam ik nog een vriend tegen in de koffieshop die mij trakteerde. Daarna had ik les en ben ik ’s middags nog naar de prayer room geweest.
’s avonds namen Jessica, Nathalie en Rosanne (de dutchies) mij mee uit eten naar 54th street. Een amerikaans restaurant met een super gaaf plafond. Zie hieronder de foto’s daarvan. Op de terugweg nog een ijsje gehaald bij de mac-drive
de dutchies in het restaurant, mijn eten, het plafond in het restaurant, coole lamp- hester speciaal voor jou op de foto gezet 
’s avonds had ik nog een verjaardagsfeestje thuis waarvoor ik wat mensen van mijn programma had uitgenodigd met wie ik optrek. We hebben lekker taart gegeten, psychiater gespeeld (dat is een spel). Veel gelachen en het gezellig gehad. Het was een volle maar leuke dag waarin ik erg speciaal werd gemaakt. Tja nu alweer 24, de jaren vliegen voorbij……
zie hieronder de foto’s van mijn verjaardagsfeest.
De jarige met de verjaardagstaart, nog meer bezoek; Rosanne, Joachim
jessica en nathalie, bezoek; v.l.n.r Rosanne, Joachim, Brady, Wesley, Jason

Elisabeth mijn thee buddy van noorwegen was er ook. Regelmatig halen Elisabeth en ik ’s ochtends tussendoor even een kopje thee in de koffieshop, erg gezellig, zij is dus mijn thee buddy. Mijn thee-buddy

De wc-deur kwestie

Wie o wie kan mij het antwoord geven
Al tijden zijn we met deze kwestie bezig maar tot nu toe lijkt niemand ons een antwoord te kunnen geven. Wie o wie kan ons helpen en uitzicht geven in deze situatie.Het volgende is het geval:
De openbare toiletten in amerika sluiten niet helemaal. Tussen de deur en de deurpost zit een soort van kier. Een spleet waar je precies doorheen kan kijken, en dan zitten daar tegenover ook nog eens de spiegels.

 Al tijden vragen wij ons Nederlanders af waarom dit zo is. Nu had ik deze vraag laten rusten maar nu ik hier weer ben rijst de vraag weer omhoog en houdt het mij bezig. Dus ik ben op actie over gegaan. Ik heb rondgevraagd onder de Amerikanen in mijn programma maar een antwoord lijken ook zij mij niet te kunnen geven. Maar ik geef niet op, dus ik blijf vragen of er iemand is die een antwoord kan geven op deze grote vraag die mij maar ook anderen zo bezig houdt. Ondertussen heb ik al bijstand gekregen in deze zoektocht door Noorwegen en Duitsland. Ik blijk dus niet de enige te zijn.
Ruth ik houd vol totdat ik het antwoord heb…Tips hoe ik een antwoord op deze grote vraag kan krijgen zijn van harte welkom
Tot zover,

Ps. Als ik alleen in de toiletten ben zal ik proberen een foto te maken zodat jullie een indruk kunnen krijgen.

Vandaag kom ik in de gang een meisje van mijn programma tegen. Omdat we pas in groepjes uiteen waren gegaan op basis van de maand waarin je jarig bent wist ik dat vandaag haar verjaardag was.
Dus ik loop enthousiast op haar af en denk dus vriendelijk en beleefd te zijn en feliciteer haar.

Ik schud haar hand en geef haar een kus op haar wang. Met dat ik dat doe krijg ik eigenlijk geen reactie of medewerking van haar. Dus ik heb haar 2 zoenen gegeven en zij staat me aan te kijken alsof ik iets heel raars doe.
En ineens schiet het mij te binnen dat Jessica wel eens verteld had dat je in Amerika niet 3 zoenen geeft. Dus ineens besef ik me waarom ze zo raar reageerde. Dus ik leg aan haar uit dat we elkaar in Nederland op deze manier feliciteren. Ik voelde me erg ongemakkelijk en scheen eventjes helemaal rood te kleuren.

tja dat krijg je met andere culturen, weer een verschil dus tussen het westerse Amerika en het westerse Nederland. Hopelijk leren jullie hiervan zodat het jullie niet hoeft te overkomen.

De spreker die niet meer kon praten 

Deze titel is niet één of ander grapje, of een tekst met een onderliggende boodschap. Lees het gewoon zoals het er staat. Er was eens een spreker die niet meer kon praten….
We hadden donderdag een les wat denk ik de beste les was die ik toen nu heb gehad. De spreker Bob Sorge, is 16 jaar geleden zijn stem kwijt geraakt. Een operatie verslechterde zijn stem alleen maar. Al 16 jaar is hij niet in staat gewoon te praten. Hoe spreekt hij dan hoor ik je afvragen. Nou hij kan zachtjes praten en dan zetten ze het geluid harder. Ik hoorde dat hij maar ongeveer 1 uur per dag kan praten. En hij vertelde dat elk woord dat hij zegt hem pijn kost. Het grappige is dat hij kwam spreken over lijden. Nou dat was het voor hem letterlijk. Kan je je het voorstellen dat hij ervoor kiest om bij ons te komen spreken, om dat kleine beetje dat hij kan daarvoor te gebruiken en dan ook nog bij elk woord pijn hebben. Ik dacht hij zal vast heel kernachtig iets zeggen zodat hij zo min mogelijk zijn stem hoeft te gebruiken. Maar nee hoor hij maakt gewoon grapjes en gebruikt daarin een behoorlijke dosis zelfspot over zijn stem. Als je het dan hebt over andere dienen, soms ten koste van je eigen gemak nou dan is hij daarin een groot voorbeeld.

Er zijn twee manieren om om te gaan met pijn:
1. Ga naar God toe (met al je vragen, pijn, moeite, gevoelens)
2. Je van God afkeren Hebreen 3:12

Christen zijn betekent niet automatisch dat we nooit meer worstelen met zonden, te maken hebben met pijn, ziekte en lijden. Dat is een onderdeel. Want Jezus is gestorven om ons vrij te maken van zonden en heeft onze ziektes op Hem genomen. Maar christendom betekent ook een identificatie met het kruis. Dus een identificatie met lijden in ons leven.

Een paar uitspraken van Bob:
“Wanneer je echt erg pijn hebt dan hang je in de bijbel rond  bij het kruis.
En waneer je je depressief voelt dan zijn de Psalmen zelfs beter dan één of andere pil.”
“Verwerk je pijn/ ga er doorheen door het woord van God, bidden en door te  vasten.”

Het kruis in het boek Job:
De meest rechtvaardige man op aarde leed het meeste. (Job was in zijn tijd de meest rechtvaardige man op aarde, Jezus was de meest rechtvaardige man op aarde)

Job 22:1-4

“What do you do with a God who crushes His favorites? (crushes is letterlijk vertaald verpletteren)

• Job is een boek van achter God aangaan totdat je begrijpt! God gaf Job begrip aan het eind van het boek. God wil ons een begrip van/ kennis geven in de problemen van ons leven.

Bob zei vervolgens ik vraag God al 16 jaar waarom maar ik ben nog niet op het punt aangekomen dat ik begrip heb waarom ik door dit lijden heen moet. Zijn jongste kind was 2 toen hij niet meer kon praten. Hij was niet in staat de vader te zijn die hij wilde zijn en leed aan eenzaamheid en depressie.

• Waarom kunnen we de waaromvraag stellen? Jezus vroeg het ook aan het kruis. We kunnen God vragen om begrip in onze situatie, waarom het gaande is wat Gods plan ermee is, tot welk hoger doel het dient. Want we kunnen ervan uitgaan dat God een plan heeft. Net als Hij bij Jezus had toen Jezus moest lijden.

Klagen
Op een goede manier klagen: ga naar de ‘secret place’, je eigen plek waar je God ontmoet en ga met God in gesprek.
Een verkeerde manier van klagen is door alleen naar de mensen naast je te gaan en klagen over je omstandigheden.

Als je een probleem hebt met God laat het dan niet zover komen dat je het meeneemt naar de volgende generatie.

Hij zei nog zoveel meer andere goede dingen, o.a over jakobus 1:1-4. Maar ik het laat het verder hierbij.

De laatste dagen is het weer niet zo veranderlijk. Het is erg koud hier. Het loopt wel weer wat op maar maandag was het -16. Vandaag -3. Ik mis hier de sloten/grachten zoals je in Nederland hebt waarop je kan schaatsen. In de buurt is ook niet een ijsbaan. Misschien een nieuwe trend om als Nederlander hier te zetten.

Vergeleken met de keren dat ik hier in de zomer een programma volgde is het programma minder intensief. We hebben meer vrije tijd en meer vrijheid.
Mijn wekelijkse schema is:

 

Ma, di, wo, do 8.00-10.00 prayer room
                                11.30-15.00 les
                                16.00-18.00 prayer room
vrijdag                  8.00-10.00 prayer room
                                11.30-15.00 les
                                16.00-17.30 prayer room
                               18.00-21.00 Encoutering God service (intimiteit) 

Zaterdag             overdag vrij
                               18.00-21.00 Encoutering God service (eindtijd)

Zondag                10.30-12.30 zondagdienst
                               20.00-22.00 prayer room

 

In principe heb ik ’s avonds dus vrij, maar vaak probeer ik nog 2 uur naar de prayer room te gaan van 20.00-22.00

En op vrijdag en zaterdagavond is er na de dienst altijd nog een soort van worshipconcert, waarin er ook veel profetisch en spontaan zingen is. Hier ga ik dan ook heen.

 

Op zaterdag lekker vrij.

Vorige week en deze week les gehad over Hooglied. Dit was heel goed en erg interessant. Het beschrijft de liefdesrelatie tussen Jezus en de Bruid. Ik vind dat het heel goed de verschillende seizoenen weergeeft die we vaak doormaken in onze relatie met God.

De rest van deze maand gaat nog over intimiteit. We behandelen nog de onderwerpen beauty realm of God en het Vaderhart van God. Volgende maand hebben we eerst een conferentie die hier vanuit IHOP wordt georganiseerd en waar allerlei mensen van buitenaf naartoe komen. De rest van de maand zal vervolgens gaan over bidden/voorbede. En april zal gaan over de eindtijd, eeuwigheidsperspectief.

 

De eerste paar dagen moest ik echt even mijn draai vinden, maar dat is me nu al aardig gelukt en het voelt alsof ik hier al heel lang ben.

Ik leer veel en geniet van de tijden in de prayer room en ook de tijden met de vrienden en andere Nederlanders hier.

Langzaam aan begin ik ook een beetje de mensen uit mijn programma te leren kennen.  We hebben iets van 12 verschillende nationaliteiten in ons programma.  Mensen uit Korea (hele grote groep van 30 man), hongkong, taiwan, Filipijnen, Duitsland, Noorwegen, Zwitserland, Zuid Afrika, Canada, Amerika  en nog wat landen. Uit Nederland zijn we officieel met z’n vieren, maar 1 man is er maar voor 10 dagen. De wereld is weer echt klein, hij oorspronkelijk namelijk uit oldebroek daar is hij geboren en hij blijkt ook mijn oom te kennen. Dan is er nog een wat oudere vrouw maar die woont al meer dan 20 jaar in Zuid Afrika. En dan hebben we nog Bart. Ja oldebroek en omgeving is weer sterk vertegenwoordigd, wat al die mensen uit die omgeving toch over de hele wereld doen…..

 

Nou ik ga weer genieten van de aanbidding hier in de prayer room.

 

Foto’s (klik op de titel)
grijze stadseekhoorn
bevroren
mijn appartement
zoek het rode rechthoek, dat is het appartement waar ik verblijf

]]>