Living in the desert?
(nederlandse versie hieronder)

You know I might move to live in the desert in solitude, than I don’t need to say goodbye every time.

Since last week I started to say goodbye. And I can tell you that it’s no fun. The first friend left last Wednesday, then this week I had to say goodbye to two other friends.  It hurts when you opened your heart to then say goodbye. The solution on this problem haven’t I found yet. Living in the desert could be one. Or just staying in your own familiar world with the same people. But these ‘solutions’ don’t really sound attractive to me. Because that would be kind of boring. So there might be no solution.

Sometimes it really feels easier to just live on your own and not opening your heart. And sometimes I’m confronted with the tendency in my heart to do so. To just go my own way, thinking I can do or even have to do everything on myself. But then God places nice people on my path who I start to like to hang out with. And before I’m even aware of it I opened my heart. It may sound like poor me this is something what just happens to me. And it does kind of but I don’t mean that I regret it. I think that this is the way it suppose to be. God could have put us alone on a island. But He didn’t. He placed us together, we are made for fellowship. So that out of this fellowship we might reflect God’s glory to each other and that we might learn from each other. Closing of our heart is never a solution.

So in the meanwhile I’m comforting myself with the thought that I have at least God with me, even dwelling inside of me. And that there will be one day that I will see everyone again. May it in this life or in eternity. So don’t close of your heart. And if you feel lonely hide yourself in God. Right now that’s what I’m doing.

The program will be finishing today. And Wednesday will be the day that I leave. The most people from my program are leaving right away. This next days I will say goodbye to some other friends beside my program.

Jessica and Nathalie (my housemates) left last Thursday already to Holland. They are going to help at a big youth conference (soul survivor) with a 15 hours a day prayer tent.  So now I’m alone in the apartment. So this weekend Rosanne stays with me, that will be fun.

Nederlandse versie hieronder

Hutje op de heide?

 

Ik denk dat ik maar in een hutje op de hei ga leven.  Dan hoef ik niet steeds afscheid van iedereen te nemen. Vorige week ben ik begonnen met afscheid te nemen. En ik kan je vertellen dat het niet leuk is. De eerste vriend vertrok vorige week woensdag en deze week heb ik nog afscheid moeten nemen van twee andere vrienden. Het doet pijn wanneer je je hart opent en je dan afscheid moet nemen. De oplossing op dit probleem heb ik nog niet gevonden. Leven in een hutje op de heide kan een oplossing zijn. Of gewoon in je eigen bekende wereldje blijven met dezelfde mensen.

Hmm nee die oplossingen klinken niet zo aantrekkelijk. Dat zou saai zijn. Hmm misschien is er dan geen oplossing?

Soms voelt het echt makkelijker om gewoon mijn eigen gang te gaan en niet mijn hart te openen. Soms wordt ik geconfronteerd met die neiging in mijn hart om dat te doen. Om gewoon mijn eigen weg te gaan, te denken dat ik het zelf kan of alles zelf moet doen. Maar dan plaats God aardige, leuke mensen op mijn pad, waar ik het dan leuk vindt om mee om te gaan. En voor dat ik me er zelfs bewust van ben open ik mijn hart. Het klinkt misschien als arme ik het overkomt me. En dat gebeurt ongeveer ook maar ik bedoel niet dat ik niet wil dat het me overkomt. Ik denk dat dit de manier is waarop het zou moeten zijn.

Anders had God me ook op een eiland kunnen plaatsen. Maar Hij plaatste mij op deze aarde met mensen om mij heen. We zijn gemaakt voor omgang met elkaar. Zodat we uit deze omgang God’s glorie mogen reflecteren en van elkaar mogen leren. Ieder persoon reflecteert iets van God.

Ons hart afsluiten is nooit een oplossing, ook al lijkt het soms aantrekkelijk.

Ondertussen probeer ik mezelf te troosten met de gedachte dat ik in ieder geval God altijd bij me heb, zelfs in mij heb leven. Dus helemaal alleen zal ik nooit zijn. En ik troost mijzelf met de gedachte dat op een dag ik iedereen weer zal zien. Hetzij in dit leven of in de eeuwigheid.

Sluit je hart dus niet af. En als je je alleen voelt schuil dan in God. Dat is wat ik op dit moment doe.

Het programma eindigt vandaag. Dus dat wordt nog meer afscheid nemen en voor elkaar bidden.