Ja hoor ik ben weer terug in Nederland, mijn eerste lekke band is binnen, en mijn tweede en derde ook. Ik had gisteren een lekke band, wat ik al in tijden niet meer heb gehad. Dus ik aan het banden plakken was het een beetje verleerd. De band geplakt en opgepompt. Deze morgen wil ik mijn fiets pakken en is mijn band weer leeg. Snap er niets van. Dus moet em maar weer gaan repareren.

Yep I’m back in Holland, I got my first flat tyre, en my second and third one also.  I had a flat tyre yesterday, which I don’t had in years I think. So I went on repairing my tyre, it was kind of forgotten how to do it. So I repaired the tyre and pumped some air in it. So this morning I wan’t to take my bike but then my tyre was flat again. I don’t get it. So I guess I will just try to repair it again and ask my dad to help.

 

Ja ik ben weer terug in Nederland. Nu alweer voor 2 weken. Ik ben aangekomen op 1 mei.
aan het eind van dit bericht ook wat foto’s van de reis/ on the end of this post also some pictures of the trip

Het is zo raar hoe snel ik weer gewend ben aan alles. Aan de ene kant is alles weer heel normaal maar aan de andere kant is het wat vreemd om hier weer te zien na 3 maanden Kansas City. Het leven hier is zo verschillend. Ik mis het om op de zendingsbasis te zijn. Om mensen te ontmoeten, mensen te zien uit andere landen, en boven alles mis ik het om in een omgeving van gebed en aanbidding te zitten. Het is wat moeilijk om het nu zelf en alleen te doen, maar gelukkig niet onmogelijk. God is hier ook en ik ben niet van plan om voor iets anders dan Hemzelf te gaan.

 Living in the desert?
(nederlandse versie hieronder)

You know I might move to live in the desert in solitude, than I don’t need to say goodbye every time.

Since last week I started to say goodbye. And I can tell you that it’s no fun. The first friend left last Wednesday, then this week I had to say goodbye to two other friends.  It hurts when you opened your heart to then say goodbye. The solution on this problem haven’t I found yet. Living in the desert could be one. Or just staying in your own familiar world with the same people. But these ‘solutions’ don’t really sound attractive to me. Because that would be kind of boring. So there might be no solution.

Wat is tijd toch een raar en relatief begrip. In ons leven lijken sommige dagen, weken, maanden voorij te kruipen en het volgende moment vliegen ze voorbij. En om maar in de woorden van onze bekende vriend uit de bijbel Prediker, te spreken; alles heeft zijn tijd.
Vaak wordt prediker er in zulke situaties bij gehaald, en hij heeft terecht ook gelijk. Alleen het betekent niet dat ik al de seizoenen zo leuk vindt.

Ik kijk met gemengde gevoelens tegen mijn vertrek aan. Boven verbazing heb ik bepaalde dingen uit Nederland gemist. Dingen uit de cultuur en die het leven in Nederland zo typerend nederlands maken. Zoals fietsen! de vrijheid die de fiets geeft! En het knusse gezellige kleine. Vergeleken met Nederland is Amerika echt mega groot en alles ver van elkaar vandaan.
Ik kijk ernaar uit om familie, vrienden weer te zien, te genieten van de typsiche nederlandse dingetjes, het nederlandse eten, mijn FIETS!!!!!!, de natuur, mijn kleine stadje Elburg waar ik woon en nog veel meer dingen.

Tegelijk ga ik deze plek zo missen. Maar niet alleen deze plek ook de mensen uit mijn programma waar ik 3 maanden mee heb opgetrokken, mijn supertoffe, gave lieve huisgenoten.
Boven alles zal ik de prayer room ontzettend gaan missen. De plek waar ik zoveel geleerd heb, de plek waar God mij aangeraakt heeft, veranderd heeft! Tja afscheid nemen en dingen afsluiten zijn niet leuk, maar het is oké.
1 mei land ik dus weer in Nederland.

tot snel!

 

Tijden van droogte in onze relatie met God/ Times of barreness in our relation with God

Ik ga proberen om vanaf nu twee talig te gaan, dus mijn berichten in het Nederlands en Engels te schrijven.
I’m going to try to go bilingual from now, so I will try to write my messages in both Dutch en English.
see below for english version….

De wc deur kwestie is nog steeds niet opgelost, ik heb nog geen antwoorden helaas.
Het programma is alweer aan het eind van de 2^e maand. De focus van deze maand is gebed.
Maar wat ik met jullie wil delen  is iets waarvan ik geloof dat veel christenen tegenkomen in hun relatie met God. Namelijk de wildernis, de woestijn waarin het droog is, het geen nut lijkt te hebben en geen resultaat is te zien.

Als christen gaan we door seizoenen in ons leven met God. Er zijn tijden waarin we echt een honger, in ons voelen om God te ontmoeten de bijbel te lezen etc. tijden waarin we echt Zijn nabijheid ervaren. Maar er zijn ook tijden waarin het allemaal niet zo makkelijk lijkt te gaan. De tijden waarin het droog en saai is. God lijkt er niet te zijn. Nou kunnen we in de bijbel lezen dat het niet zo is God zelf zegt in deut 31:8 en in Hebreen 13 vers 5,6 dat Hij ons nooit zal verlaten, God is altijd bij ons. Gods nabijheid is dus een feit maar het is zijn manifesterende aanwezigheid die weg is. Dat wil zeggen de aanwezigheid van God waarin je ervaart dat Hij er is.

In het bericht heb ik foto’s geplaatst, je moet op de titel klikken om ze te zien. 

Maandag was mijn verjaardag. Helaas was het niet zo lekker weer die dag. De regen kwam met bakken uit de lucht. De hele dag regende het. Maar ik heb een leuke dag gehad.
’s ochtends om 6.15 werd ik wakker gezongen met een verjaardagsliedje door Jessica en Nathalie, mijn huisgenoten. Zij kwamen net terug van de nigthwatch en hadden voor mij een heel lekker ontbijt klaargemaakt. Erg lief. Ik was alleen nog erg moe en slaperig. Ook kreeg ik van hen allerlei kadootjes en hadden ze een pakketje van mijn ouders uit Nederland. ontbijt op bed
vervolgens ben ik mij gaan klaarmaken en van 8-10 naar de prayer room geweest. Om 11 uur kwam ik nog een vriend tegen in de koffieshop die mij trakteerde. Daarna had ik les en ben ik ’s middags nog naar de prayer room geweest.
’s avonds namen Jessica, Nathalie en Rosanne (de dutchies) mij mee uit eten naar 54th street. Een amerikaans restaurant met een super gaaf plafond. Zie hieronder de foto’s daarvan. Op de terugweg nog een ijsje gehaald bij de mac-drive
de dutchies in het restaurant, mijn eten, het plafond in het restaurant, coole lamp- hester speciaal voor jou op de foto gezet 
’s avonds had ik nog een verjaardagsfeestje thuis waarvoor ik wat mensen van mijn programma had uitgenodigd met wie ik optrek. We hebben lekker taart gegeten, psychiater gespeeld (dat is een spel). Veel gelachen en het gezellig gehad. Het was een volle maar leuke dag waarin ik erg speciaal werd gemaakt. Tja nu alweer 24, de jaren vliegen voorbij……
zie hieronder de foto’s van mijn verjaardagsfeest.
De jarige met de verjaardagstaart, nog meer bezoek; Rosanne, Joachim
jessica en nathalie, bezoek; v.l.n.r Rosanne, Joachim, Brady, Wesley, Jason

Elisabeth mijn thee buddy van noorwegen was er ook. Regelmatig halen Elisabeth en ik ’s ochtends tussendoor even een kopje thee in de koffieshop, erg gezellig, zij is dus mijn thee buddy. Mijn thee-buddy

De wc-deur kwestie

Wie o wie kan mij het antwoord geven
Al tijden zijn we met deze kwestie bezig maar tot nu toe lijkt niemand ons een antwoord te kunnen geven. Wie o wie kan ons helpen en uitzicht geven in deze situatie.Het volgende is het geval:
De openbare toiletten in amerika sluiten niet helemaal. Tussen de deur en de deurpost zit een soort van kier. Een spleet waar je precies doorheen kan kijken, en dan zitten daar tegenover ook nog eens de spiegels.

Vandaag kom ik in de gang een meisje van mijn programma tegen. Omdat we pas in groepjes uiteen waren gegaan op basis van de maand waarin je jarig bent wist ik dat vandaag haar verjaardag was.
Dus ik loop enthousiast op haar af en denk dus vriendelijk en beleefd te zijn en feliciteer haar.

De spreker die niet meer kon praten 

Deze titel is niet één of ander grapje, of een tekst met een onderliggende boodschap. Lees het gewoon zoals het er staat. Er was eens een spreker die niet meer kon praten….
We hadden donderdag een les wat denk ik de beste les was die ik toen nu heb gehad. De spreker Bob Sorge, is 16 jaar geleden zijn stem kwijt geraakt. Een operatie verslechterde zijn stem alleen maar. Al 16 jaar is hij niet in staat gewoon te praten. Hoe spreekt hij dan hoor ik je afvragen. Nou hij kan zachtjes praten en dan zetten ze het geluid harder. Ik hoorde dat hij maar ongeveer 1 uur per dag kan praten. En hij vertelde dat elk woord dat hij zegt hem pijn kost. Het grappige is dat hij kwam spreken over lijden. Nou dat was het voor hem letterlijk.

De laatste dagen is het weer niet zo veranderlijk. Het is erg koud hier. Het loopt wel weer wat op maar maandag was het -16. Vandaag -3. Ik mis hier de sloten/grachten zoals je in Nederland hebt waarop je kan schaatsen. In de buurt is ook niet een ijsbaan. Misschien een nieuwe trend om als Nederlander hier te zetten.

Vergeleken met de keren dat ik hier in de zomer een programma volgde is het programma minder intensief. We hebben meer vrije tijd en meer vrijheid.
Mijn wekelijkse schema is: